ไม่รู้จักจำ

ทำไมไม่รู้จักจำ เขาบอก “ชาวนา ต้องอดทน ต้องเสียสละ”
เป็นแบบนี้ก็มาหลายชั่วโคตรแล้วยังไม่เข้าใจอีก
ยังไม่ชินกันอีกหรือไง

มาโวย…อ้อ…มาร้องเรียนอะไรกันตอนนี้เล่า
ประเทศกำลังลำบาก อดทนกันหน่อยสิ

ขืนขึ้นตอนนี้ก็ข้าวยากหมากแพงไปใหญ่
เดี๋ยวลูกหลานที่ไปทำงานโรงงาน ทำงานในเมือง
ก็หาเงินไม่พอใช้อีก ไม่เห็นใจเขาบ้างหรือไง

แล้วผู้ส่งออกก็ลำบากน่ะสิ
จะไปสู้อะไรกับเขาได้ ต้นทุนสูงซะอย่างนั้น

รัฐไม่ได้รวย เราจะต้องอยู่กันแบบพอเพียง
ขืนรับจำนำแล้วขายไม่ออก จะทำอย่างไรเล่า
ไหนจะต้องมานั่งคอยระวังพวกขี้โกงอีก
เงินในคลังก็จะร่อยหรอ เดี๋ยวเงินก็ไม่พอไปจ่ายเงินเดือนข้าราชการ
ไปอุดหนุนการลงทุน ไปลงทุนสร้างถนนหนทาง
ไปสร้างรถไฟฟ้า ฯลฯ จะไปเอาเงินที่ไหนมาทำ

ราคามันต้องเป็นไปตาม”กลไกตลาด” ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง
ไม่ได้เรียนมาหรือไง ไอ้กลไกตลาดน่ะ
ให้ลูกให้หลานอธิบายให้ฟังหน่อยปะไร
จบปริญญาตรีแล้วมานั่ง ๆ นอน ๆ รองานอยู่ที่บ้าน
ว่าง ๆ ก็ช่วยสอนเศรษฐศาสตร์เบื้องต้น
ให้พ่อแม่ลุงป้าน้าอาหน่อยสิ

จะไปนำตลาดยังไงไหว เดี๋ยวข้าว
เดี๋ยวมันสำปะหลัง ยางพารา ข้าวโพด ฯลฯ
โอ๊ย สารพัด ทำไมไม่รู้จักช่วยตัวเอง
ปลูกแล้วขายไม่ได้…แล้วปลูกทำไม …ใครใช้ให้ปลูก
ทำอย่างอื่นไม่เป็นหรือไง

***********************************
ครับ! ผมประชด
แต่มันทนได้ยากจริง ๆ นะครับ

เสียสละและอดทน เป็นเรื่องที่ต้องทำครับ
กลไกตลาด เป็นเรื่องที่ต้องเข้าใจครับ

แต่ผมอยากจะรู้สึกสักนิดครับ
ว่าท่านนักการเงิน และนักการค้า
จะมีความรู้สึก ว่ามันเป็นเรื่อง”เจ็บปวด”พอสมควร
ที่จะพูดออกมา

ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องอยู่ในสภาพนิรันดร์ ซวยทุกที แบบนี้
แบบ…เป็นมาอย่างไร ก็ยังเป็นไปอย่างนั้น
สภาพเกษตรกร ตอนนี้มันอยู่ได้ยากครับ
ทุกอย่างมันมีต้นทุนไปหมด ลูกหลานก็ต้องใช้เงินในโครงสร้าง
ในระบบที่เราอยู่กันทุกวันนี้
เราไม่มีป่าที่สมบูรณ์พอ ที่จะไปหาของป่ากินกัน
อยู่ยากครับ และคิดว่าทุกคนต่างรู้

“จุดสมดุล” มันตรงไหนไม่ทราบ
ไอ้เส้นอุปสงค์ อุปทาน มันพาดผ่าน
ไปตัดกันตรงไหนไม่ทราบครับ

หรือมันเป็นเพียงเรื่อง อุปโลกขึ้น
ทำไมชั่วชีวิตมานี่ผมไม่เคยรู้สึกเลย
ว่ามัน “สมดุล”

ดูเหมือนว่า นักการเงินอีกท่านหนึ่ง
ก็ยอมรับว่า ทฤษฎีของนายอดัม สมิธนี่ใช้ได้ไม่ดี
ตกลงว่าเราต้องยอมรับ หรือไม่ยอมรับ

หรือยอมรับได้บางกรณี และยอมรับไม่ได้บางกรณี
แล้วกรณีแบบไหนควรยอมรับ กรณีแบบไหนไม่ควรยอมรับ
หรือนั่นต้องขึ้นอยู่กับว่าผู้เสียหายเป็นใคร มีฤทธิ์ มีกำลังภายในมากน้อยแค่ไหน
อย่างนั้นหรือครับ

ผมงงไปหมดแล้ว

ว่าแต่ว่าเวลาชาวนาขายข้าว เขาสามารถเลือกได้ไหมครับ
ข้าวนี้ขายให้คนรวยกิน ขายแพงหน่อย
ข้าวนี้ขายให้คนจน ขายถูกหน่อย
ข้าวนี้ขายให้ผู้ส่งออก ก็มาเจรจากันหน่อยแบ่งกำไรให้เป็นธรรม

ทำได้ก็คงดีนะครับ
แต่..ทำไม่ได้หรอกครับ

เอางี้แล้วกัน คนรวยคนไหนกินข้าวถูกเกินฐานะตัวเอง
ผู้ส่งออกรายไหน ได้กำไรจากการค้าข้าวมาก
แต่ไปรู้จักแบ่งปันสังคม ขอให้นอนไม่หลับ ถ้าไม่สำนึก

ดีไหมครับ
(ขำหรือเปล่าครับ จริง ๆ แล้วมันขำไม่ออกหรอกครับ อย่าขำเลยครับ)

ดูเงินบาทแข็งค่าตอนนี้ หวาดเสียวครับ
เราคงไม่ต้องเตรียมรับลูกหลานจากโรงงาน จากในเมืองกลับบ้านเร็ว ๆ นี้นะครับ

อย่ากดกันเลยครับ ยิ่งกดก็ยิ่งดันครับ
อย่ากล่าวหา อย่าคิดว่าเขาคิดได้น้อยกว่าที่เขาคิดได้จริง
อย่าคิดว่าเขาจะทำอะไร ต้องมีคนคอยนำ ต้องตามก้นใคร
บางทีเราก็คิดอะไรออกพร้อม ๆ กันอย่างไม่ได้นัดหมาย
อย่าดูถูกน้ำใจกันมาก รักกันไว้เถิดครับ ช่วยกันคิดช่วยกันทำ

อย่าแบ่งพรรคแบ่งพวก กันตอนนี้เลยครับ ผิดถูกว่ากันไป
อะไรช่วยกันได้ช่วยกันไปก่อน เดี๋ยวเราจะไม่รอดกันทั้งหมดนะครับ
ใครคิดผิดคิดถูก ทำผิดทำถูก ไม่มีอะไรสำคัญว่าเราจะรอดกันไปได้อย่างไร
กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เราจะวางอนาคตให้ลูกหลานอยู่ได้อย่างไร

กระมังครับ

เห็นไหมครับ แม่ค้าแย่งซื้อผักกัน คนทุบพนังกั้นน้ำ
คนฆ่าตัวตายหนีภาวะกดดัน ฯลฯ นั่นแค่สัญญาณเตือน

คนเรายุคนี้ความอดทนต่ำ ขณะที่มีแต่เรื่องที่จะต้องอดทน
ทรัพยากรเหลือน้อย ขณะที่เราต้องการบริโภคกันมากขึ้น
เราต่างรู้ว่าภาวะเช่นไรที่รอเราอยู่ข้างหน้า

***************************************************

ชาวนา เราก้มหน้าสู้ดิน เฉพาะตอนปักดำ และเก็บเกี่ยวผลผลิต เท่านั้นแหละครับ
เราอาจจะยก