| กีดกั้น
ฉันถือค้อนปอนด์ยักษ์
เที่ยวอาละวาด ทุบพัง ทำลายสิ้น ทุกสิ่งกั้น
ที่ก่อร่างสร้างสรร ขึ้นเป็น กำแพง
อันเป็นสิ่งกีดกั้นใจ คนกับคน คนกับธรรม
ฉันขอบังอาจกล่าวโทษมันเสียให้หนัก
และฉันยังโกรธแค้นมันนักหนา
นำพาตัวเองคว้า ค้อนยักษ์
หวังกระหน่ำมันเสียให้สิ้น
กล้าดีอย่างไร
มากั้นมนุษย์ออกจากกัน
กล้าดีอย่างไร
มากั้นมนุษย์ออกจากรากเหง้า
อันเป็นแหล่งกำเนิดทุกสรรพสิ่ง
ฤา ฉันอาจเป็น นางมารร้าย
ฉันไม่รู้หรอกว่า ทางของฉันกลมกลืนกับธรรมแล้วหรือยัง
แต่ฉันมั่นใจอย่างที่สุดว่า เรากำลังหลงผิด เพราะ
เมื่อใดเราละเว้นทางแห่งธรรม
เมื่อนั้นเราไม่มีวันพบทางออก
ไม่ว่าจะชีวิตหรือสังคม
ก็ตาม
..........................................................
ฤา บางทีฉันเองก็เป็นเพียง นางมารร้าย
ผู้หลงผิด
ที่ไม่อาจหา แม้ทางออกของตัวเอง
.
วารี
10 ม.ค.50
|
