โอ้ สวรรค์
ข้าจะร่วมพลิกแผ่นฟ้าเสีย
ข้าก็กลัวว่า คุณ ๆ ท่าน ๆ ที่ผิวบางใสเหล่านั้น
จะมีรอยฟกช้ำ บาดเจ็บ เลือดไหลซิก
เมื่อตกลงมาจากหอคอยงาช้าง
แล้ว...ถ้ายอดหลังคาอันหรูหรานั้นเกิดกดทับตายอีกหล่ะ
ข้าก็คงอดสูใจไม่น้อย อดเศร้าเสียใจไม่ได้
และข้าก็คงผิดต่อความเป็นมนุษย์อีกสิท่า!!!
ข้าจะมุ่งมาดฟื้นแผ่นดิน
ก็ไม่มีผืนดินกว้างพอ ที่จะเริ่มการเพาะปลูกที่พอเพียง
พอที่จะเลี้ยงปากท้องลูกหลานโดยไม่ต้องไปรับใช้พวกคุณ ๆ ท่าน ๆ
เพราะพวกคุณ ๆ ท่าน ๆ เอาไปสร้างเครื่องอำนวยชีวิตอันไร้สาระเสียสิ้น
ข้าจะฟันโซ่ตรวนแห่งทาสนั้นทิ้งเสีย
ก็กลัวลูกหลานทุรนทุรายปานจะตัดเส้นสายแห่งชีวิต
โธ่! ท่านจะใจร้ายไปถึงไหนกัน
...................................................
ไม่เป็นไร...ท่านไม่เปิดทางให้เดิน ข้าก็จะนอนเกะกะมันเสียตรงนี้แหละ
!
ปราน
25 ม.ค. 2550
