เชิญเถิดท่าน

และแล้ว…ลมหายใจแห่งความตาย
เริ่มกลับมา ปะทะที่ต้นคอ
อีกหน

ขอบคุณ จริง ๆ
ขอบคุณทุกท่านที่ไม่คิดถึงมัน

เปิดใจให้มันเข้ามา
แล้วมันจะค่อย ๆ กินเราทีละน้อย ทีละน้อย
เปลี่ยนเราไปเสีย จากมนุษย์ที่พอจะระลึกถึงกันได้บ้าง

ต่อไปเราก็คงจะตะเกียกตะกาย
ดิ้นรนเอาตัวเอง กับไม่กี่คนข้าง ๆ ให้พอรอดอยู่ได้

เพราะความไม่อดไม่ทน
ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไม่ถึงเวลาของท่าน
แต่ไม่นานหรอก พวกเราจะล่วงหน้าไปก่อน
ไปที่นรกนั่น ซึ่งเราอาจเป็นผู้โชคดี
ที่เรายอมล่วงหน้าไปเสียก่อน

เพราะความอ่อนแอสับสน
พวกเราตรากตรำมามาก
บางทีคงจะถึงเวลาของพวกท่าน
จะได้ลิ้มรสชาติมันเสียบ้าง
ส่วนเรามันด้านชาเสียแล้ว

เพราะการเข้าไม่ถึงรากเหง้าแห่งความอยุติธรรม
สับสนกับมัน เพราะเบือนหน้าเสียจากความจริงที่ไม่ต้องการ
ไม่เชื่อมั่นไม่มุ่งมั่นที่จะพัฒนามนุษย์ด้วยกัน

หากท่านคิดว่านี่คือทางออก
การครอบครองเสียซึ่งอำนาจบงการทุกสิ่ง

เราขอบอกว่าไม่ใช่
อย่างน้อยก็ไม่ใช่สำหรับเรา

เราลิ้มรสความงามของชีวิตไม่ได้หรอกนะ
ถ้าท้องลูกหลานเรายังหิว
ส่วนตัวเราต้องทำงานที่ไม่ได้เอื้อเฟื้อกับชีวิตตัวเองเลย
และไม่มีเวลาพอที่จะหันไปมองว่า
อาหารที่ลูกกระเดือกเข้าไปนั้นน่ะ
รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง
มันจะบำรุงสมอง หรือสัญชาตญาณส่วนไหนกัน
ขอบคุณ จริง ๆ

แต่ถ้าพวกท่านคิดว่านี่คือทางออก
เราก็ขออวยพร ต่อสิ่งที่พวกท่านสร้างและทำ
จงทำให้สำเร็จ อย่างน้อยก็เพื่อลูกหลานของพวกท่านเอง

โลกอนาคต….
โลกที่มี อะไหล่มนุษย์ให้เปลี่ยน
โลกที่มี รหัสตัวเลขจำลองทุกสิ่งที่สนองความต้องการของมนุษย์
โลกที่มี แต่มนุษย์ผู้ฉลาดปราดเปรึ่อง ท่ามกลางความพินาศของสรรพสิ่ง
โลกที่มี เชื่อโรคที่ชาญฉลาดกว่ามนุษย์ที่ไปสับเปลี่ยนสายพันธุ์มันเล่นจนเลยเถิด
โลกที่มี เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่ดุร้าย และฉลาดที่สุดเท่านั้นที่จะอยู่รอดตามทฤษฎีอัปยศนั่น
โลกที่...............................................................................................................................
โลกที่.......................................................................................................................................

เชิญเถิดนะ เชิญอยู่กันให้สบาย

.........กับ โลกที่ไร้รัก........

ปราน
29 ม.ค. 2550