เรื่องแต่ง: หมากเตะ(โลก)ขำ*กลิ้ง

คนแผ่นดิน กับ คนเกาะ
มีนัดเตะ….หมากเชื่อมสัมพันธ์
ท่ามกลางบรรยากาศคาค้างใจ
เลยแอบใส่ในเกมให้เมามันได้อารมณ์ทั้งคนเชียร์คนเล่น

และแล้วเสียงนกหวีดเป่าปี๊ดดดด ให้คะแนนทีมคนเกาะไป

เป็นโกรธเป็นแค้นสิครับ คนบนแผ่นดินฝังใจจำกันไปใหญ่
เลยเจ็บฝัง (ฝังแม้กระทั่งในหัวเด็ก) !
“แ…งโกง”

คนเกาะส่ายหน้า เกาหัวแกรก ๆ
“ช่วยไม่ได้! ไม่เกี่ยวกับกูนี่หว่า!”

และแล้วกรรมการอาสา ผู้อยู่ดินแดนตรงกลาง ผู้เป็น(ตัว)กลาง ก็เดินตัวปลิวสบายอารมณ์
…… “สมน้ำหน้ามัน ไม่ต้องเปลืองแรงกู…แ..งอยากฟาดปากมันทั้งสองมานานแล้ว หึ หึ หึ”…….
เขารำพึงในใจ ลึกไปในอารมณ์

- จบ -
………………………………………………………………………………………………..

"
“ขำ” (กำเมืองเน้อ…บ่ไจ่กำไทย) แปลได้ประมาณว่า ติดขัด คาอยู่ตรงนั้น…ครับ

ขำแล้วกลิ้ง อีกได้ไง เป็นไปได้ว่า “คนขำ” ไม่ใช่คน ๆ เดียวกับ “คนกลิ้ง” ไงครับ

'       '
…………………………………………………………………………….

กะจะเลิกเล่นสนุก แต่...หมากกลับกลิ้งเข้ามาอีก เลยอดใจไม่ได้ครับ!

เฒ่าผ่าง
7 ก.พ. 2550