กาลนิรันดร์

ฉันรู้สึกว่า…
ทุกชีวิตต่างมีเวลาเป็นนิรันดร์

เพียงแต่มันถูกแบ่งออกเป็นช่วง ๆ ในกาลกำเนิดแต่ละหน
เหมือนจะเป็นละครคนละเรื่อง
หนังสือคนละเล่ม
กวีคนละบท

แท้จริงแล้วมันถูกร้อยเชื่อมเข้าด้วยกัน
มีผลซึ่งกันและกัน
เพียงว่า...แต่ละบทละตอนไม่อาจมองเห็นกัน
ด้วยสายตาปกติ... ด้วยความรู้สึกสามัญ

ทุกชีวิตต่างมีเวลาเป็นนิรันดร์
จนกว่า…จะหลุดพ้น
เช่นนั้นจะกังวลไปทำไมเล่า
เพียรทำในสิ่งที่อยากทำ ที่ควรทำ ที่ดี ที่งาม
…แล้วเฝ้ารอผลของมันด้วยความสงบนิ่งและวางใจ...

เหมือนการปลูกข้าว แล้วรอคอยการเก็บเกี่ยวเพื่อบำรุงชีวิต
เช่นการปลูกดอกไม้ เพื่อเฝ้าดูการเติบโตและผลิบาน
เพราะแท้จริงแล้วเราต่างมีเวลาเป็นนิรันดร์

เมื่อก้าวย่างผิดพลาด ก็ยืดอกเตรียมรับผลของมันด้วยสำนึก
เมื่อถูกกระทำโดยมองไม่เห็นเหตุ ก็เรียนรู้ที่จะปล่อยวาง และทดสอบเมตตาในใจตน

---อย่างสงบ---

......................................

ปราณ
7มี.ค. 2550