| ควอนตั้ม
"ปั๊บ" อันแล้วอันเล่า
ถูกโยนไปในฟอนไฟเผาร่างไร้วิญญาณ
ของเจ้าของ เจ้าของหลายผู้ที่ทรงภูมิ
ภูมิปัญญาของคนในอดีตที่สั่งสม
ถ่ายทอดเรื่องราวลงบน "ปั๊บ" ภาษาถิ่น
"กำเมือง"ภาษาที่เป็นมรดกตกทอดอีกหนึ่ง
พร้อมกับบ้านกับเรือน ที่ไร่ ที่นา
ประเพณี อันวิวัฒน์มาจากวิถีชีวิต
ชีวิตที่อยู่ร่วมกัน ที่เจือจุนกัน
ทุกอย่างมีเหตุผล
การสูญเสียสิ่งหนึ่ง ก็เพื่อให้ได้สิ่งหนึ่ง
การหลอมรวมภาษา ก็เพื่อง่าย
ง่ายต่อการรวมประเทศให้เป็นหนึ่งเดียว
"รวมประเทศให้เป็นหนึ่งเดียว"
จะเป็นไรไปเล่า ก็แค่พียงภาษาที่อยู่บนกระดาษ
แต่เรายังพูดยังคุยกันกำเมืองกันได้
นั่นคงเป็นสิ่งที่คนที่มาก่อนคิด
แต่เมื่อหันกลับไปมอง ฉันว่าไม่เลย
เราสูญเสียมากกว่าที่เห็น ที่เรามองเห็นด้วยตา
เกี่ยวกันไหม กับมะญิงของเราต้องเดินทางลงใต้
เกี่ยวกันไหม กับการทิ้งละอ่อน ทิ้งคนเฒ่าไว้
เกี่ยวกันไหม ที่ตายกันเหมือนใบไม้ร่วง
เกี่ยวกันไหม ที่ใครต่อใครยึดครองพื้นที่เพาะปลูก
เกี่ยวกันไหม ที่ใครต่อใครจากที่ไหนไม่รู้มาจับจองที่โดยไม่ทำประโยชน์
เกี่ยวกันไหม ทรัพยากรอันสมบูรณ์ที่อาศัยถูกตัดถูกทึ้งแลกกับเศษเงินไม่เท่าไหร่
เกี่ยวกันไหม ที่เราพยายามตะเกียกตะกาย หนี ละทิ้งรากเหง้าของเราเอง
เกี่ยวกันไหม กับที่ลูกหลานเราต้องตกเป็นทาสยานรกนี่
เกี่ยวกันไหม .........................................................................................
............................................................................................................
............................................................................................................
เกี่ยวกันหรือไม่ วันนี้ฉันตอบไม่ได้ แต่ฉันยังเฝ้าหาคำตอบเรื่องราวเหล่านี้อยู่
สักวันฉันคงได้คำตอบ
......................................................................................................................................................
วารี
12 ธ.ค. 49
|
