คุณนักการเมือง

ผมไม่เชื่อหรอกว่า ในความรู้สึกนึกคิดของ “นักการเมือง” ทุกคน
ในส่วนลึก จะไม่มุ่งหวัง การเป็นตัวแทนที่ดีของชาวบ้าน

ส่วนการทำทุกสิ่งนอกลู่นอกทาง คงเป็นเพราะ
คุณนักการเมือง ยอมจำนนคำว่า “แต่………”
คุณยอมแพ้กันเร็วเกินไป คุณอ่อนแอกันมากเกินไปหน่อยกระมัง

คุณอ่อนแอ คุณแพ้ง่าย ๆ แล้วคุณจะอาสาสู้ อาสาปกป้องคนอื่นได้อย่างไร
หรือคุณคิดว่านี่เป็นเพียงเกมส์ที่ต้องการเพียงชัยชนะจากคะแนนเสียงเท่านั้น
แล้วทำทุกอย่าง อย่างขี้ขลาด อย่างปกปิดซ่อนเร้น อย่างน่าละอาย
หักหลังทรยศต่อผู้คนที่เลือกคุณ ผู้คนที่คุณประกาศปาว ๆ ต่อหน้าว่า “จะทำเพื่อพวกเขา”

ถ้าเป็นเช่นนั้น ไปทำอย่างอื่นเถอะ อย่ามาเป็นผู้แทนพวกเราเลย เสียเวลาเปล่า!!!

อย่าเป็นตัวแทนเพราะหวังรอรับเงิน รอรับค่าใช้จ่าย
เพียงหวังหาลู่ทางร่ำรวย หวังหาคำยกย่อง หวังหาความนิยม
หวังเกียรติยศชื่อเสียงให้เทือกเถาเลากอ วงศ์ตระกูลอันทรงเกียรติ

ที่ทำเนียบฯ ที่รัฐสภา นั้นไม่ใช่สถานที่ให้ใครปกป้องเกียรติภูมิวงค์ตระกูลของใคร
ไม่ใช่สถานที่ต่อรองผลประโยชน์เฉพาะ ไม่ใช่ที่แสดงภูมิรู้
ไม่ใช่ที่สนองความอยากส่วนตัว ไม่ใช่ที่ปกป้องอุดมคติอันคับแคบ
ไม่ใช่ที่สัปยุทธ์ ชำระความแค้น ไม่ใช่ที่ที่จะใช้ความคิดครอบงำใคร
ฯลฯ

โดยที่สิ่งเหล่านั้นไม่อาจสามารถยัง “ประโยชน์ที่แท้จริงให้กับส่วนรวม” ใด ๆ ได้
เพราะมันอัปยศ มันอาจพาประเทศล่มจม ซวยกันไปหมด

เพราะเราตัดสินใจกันแล้วไม่ใช่หรือ เราจะปกครองตัวเอง เราจะรับผิดชอบซึ่งกันและกัน

ผมคิดเสมอว่า พวกคุณนักการเมือง คือ ตัวแทนของพวกเรา มันเป็นระบบที่เราตั้งมั่นจะพัฒนา
เมื่อพูดถึงระบบ ผมไม่รู้หรอกว่าคุณสังกัดพรรคไหน พวกใคร
ผมสนแต่ว่าคุณคือ “นักการเมือง” คือ “ผู้แทนฯ” คือคนที่จะพูด จะใช้อำนาจแทนพวกเรา
คุณจะนำเสนอทัศนะ เสนอแนวคิด เสนอวิถีทาง ที่คาดว่าจะทำให้เรามีชีวิตที่ดีและมั่นคงพอเหมาะพอควร
บนโครงสร้าง ที่เราเลือกกันแล้วว่า “เราจะปกครองตัวเอง”

เราจะช่วยกันพัฒนาซึ่งกันและกัน เพื่อให้สังคมก้าวไปสู่การปกครองตัวเองได้เป็นอย่างดี
ไม่ใช่การยอมแพ้ง่าย ๆ ขณะที่ทุกฝ่าย ทุกสถาบันยังไม่ได้ทำหน้าที่ตัวเองเต็มที่
แล้วการนำอำนาจนั้นยกให้กลุ่มบุคคลใด ๆ
หรือเรียกร้อง กลุ่มบุคคลใช้อำนาจอื่น มากดมาบีบ เอาอำนาจซึ่งเป็นของทุกคนไป
ไม่ใช่เรื่องที่ ผู้แทนฯ หรือสถาบันผู้แทน สถาบันพรรคการเมืองใด จะยอมรับได้
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด

มิใช่หรือ!!!

หากคุณยอมรับอำนาจอื่นนั้นด้วยความคิดเห็นส่วนตน ยอมจำนนด้วยสภาวะ
ผมก็จำเป็นต้องคิดว่า …………
เช่นนั้น…มันจะจำเป็นที่คุณต้องก้าวออกจากการเสนอเป็น “ตัวแทนประชาชน”

หากคิดว่ามีวิถีอื่นที่ดีกว่า ในห้วงเวลาที่เป็นอยู่ ไม่ใช่สิ่งที่คิดไม่ได้ ทำไม่ได้
ตรงกันข้าม ทุกคนมีสิทธิที่จะคิด คิดหาทางเลือกอื่น ๆ ที่คิดว่าดีกว่า
ตามเสรีภาพที่ทุกคนพึงมี ซึ่งต้องตั้งอยู่บนเสรีภาพภายในด้วย
อันเป็นอิสระจาก….นายตัณหา ด.ช.มานะ ด.ญ.ทิฐิ
นั่นก็…อาจเป็นอีกทางที่จะพาส่วนรวมพ้นภัยได้
(ซึ่งครั้งหนึ่งประเทศไทยเคยมี เคยมีผู้คนไร้ชื่อกลุ่มหนึ่ง
กอบกู้บ้านเมืองให้พันภัยได้ โดยไม่ร้องหาประโยชน์ใด ๆ เลย
นอกจากความภาคภูมิในการได้ทำสิ่งที่ดีที่สุดในฐานะคนไทย
แต่เราจะโชคดีอย่างนั้นทุกครั้งหรือเปล่า)

แต่ขอเถิด อย่าอ้างสถานะการเป็นตัวแทนฯ อย่าอ้าง …
ความเป็นสถาบันที่ตั้งมั่นบนความเชื่อในการ “ปกครองตัวเอง”

ก้าวออกไปครับ ก้าวออกไปเลย ก้าวออกไปจากการเสนอตัวเป็น ผู้แทน!!!
โปรดออกไปทำหน้าที่ของประชาชนในฐานะอื่น!

ผมกล่าวหนักไปใช่ไหมครับ!

เช่นนั้น…ผมก็ขออนุญาตแสดงเหตุผลตามความนึกคิด ที่พอจะสามารถแสดงออกมาได้
ตามวิถีทาง ประชาธิปไตย (นี่เรายังเดินอยู่ในวิถีทางนี้อยู่ใช่ไหมครับ)

ก่อนอื่น ผมขอทำความเข้าใจก่อนว่า สิ่งที่กล่าวในที่นี้เป็นความต้องการสื่อ และใช้สิทธิ
ของประชาชนคนหนึ่ง กับ ผู้แทนฯ ในสถานะการเป็นสถาบันการเมือง
หรือเพียง ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง คุยกับ ผู้เสนอตัวเป็นผู้แทนฯ

แต่ขอไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ หรือสื่อสารใด ๆ กับ อำนาจอื่น
เหตุผลก็คือ ผมเชื่อว่าเราทุกคนต้องรับผิดชอบต่อตัวเอง มันเป็นหน้าที่
เราต้องปกครองตัวเอง เราต้องพัฒนาตัวเองให้ดูแลตัวเองได้

ประชาธิปไตย หมายถึง การที่ทุกคนปกครองตัวเองได้
และส่วนที่เป็นประโยชน์ร่วมกันของคนหมู่มาก ก็ต้องมีตัวแทน

นักการเมือง ก็คือ ผู้แทนของเรา เราเลือกของเรา เรารับผิดชอบซึ่งกันและกัน
และเมื่อมีการปล้นอำนาจนี้ของเราไป เราก็ต้องให้ผู้แทนเราทวงถามคืนมา
ต้องเอาคืนมา เรียกอธิปไตยเราคืนมา นั่นเป็นทางเดียว

และผมก็ยังเชื่อว่า เราเพียงต้องการอำนาจการปกครองตัวเองคืน
โดยไม่จำเป็นต้องประหัตประหารกัน ไม่ต้องรุนแรง
แต่ต้องตั้งมั่น

นักการเมือง ต้องไม่มีการอิงอาศัยอำนาจอื่น ไม่อาศัยให้ใครทำอะไรให้
ไม่หวังให้อำนาจอื่นใด ทำหน้าที่บางอย่างแทน
เพราะนั่นคือ การทรยศต่อวิถีทาง การทรยศต่อสิ่งที่ตัวเองเลือก

อุดมคติเกินไปหรือ!!!
คงใช่ แต่เรากำลังหาทางออกมิใช่หรือ ในเมื่ออุดมคติ เป็นทางออก
แล้วทำไมเราจะละเว้นเสียหล่ะ หรือเราไม่คิดแก้ปัญหากันจริง ๆ !!!

ถ้าคิดว่า ชาวบ้านชาวช่อง เลือกแต่เงินเท่านั้น เช่นนั้นคุณต้องหาเงิน
เช่นนั้นก็ยกประเทศนี้ให้เศรษฐีไปเสียเถิดครับ
ชาวบ้านรับเงิน ก็เพราะมองไม่เห็นความหวังอื่น
วิถีชีวิต ก็ถูกกลืนกิน ความภาคภูมิก็ถูกทำลาย
เผชิญความเปลี่ยนแปลงที่ไม่เข้าใจ

แต่ใช่ว่าพวกเขาจะมองไม่ออกว่าคนไหนตั้งใจดี
คนไหนจริงใจกับพวกเขา
ทุ่มใจลงมาสิครับ เอาจริงเสียทีสิครับ
ถ้าคุณมั่นใจว่าจะทำหน้าที่ตัวแทนจริง ๆ
คุณมั่นใจในตัวเอง เราก็มั่นใจในตัวคุณ

ครับผมออกจะพูดคำใหญ่คำโตเกินตัว แต่พวกคุณนักการเมือง คุณผู้แทนฯ
ก็มีส่วนผิดนะครับ ฟังคุณ ๆ ปราศรัย สิครับ เพราะเวลาคุณ ๆ หาเสียงทีไร
ผมหัวใจพองโต รู้สึกว่าตัวผมก็ยิ่งใหญ่อันหาใดเทียบมิได้ อยู่ทุกทีสิครับ
นั่นกระมังทำให้ผมสำคัญตัวผิดทุกที

บางทีผมก็นินทา ก็ด่าทอ ก็บ่นว่า คุณ ๆ
แต่ไม่รู้สิครับ ผมไม่อยากให้สถาบันอื่นใด สบประมาทคุณ ๆ เลยครับ
เพราะ คุณ ๆ คือตัวแทนของพวกเรา

ให้ตายสิครับ!!!
เมื่อไหร่ คุณ ๆ จะเป็นผู้แทนของเราจริง ๆ ซักทีหล่ะครับ

*วันนี้ผมขออนุญาตพูดแต่เนื้อใน (ส่วนหนึ่ง) นะครับ

รั้วไม่ใช่บ้าน บ้านไม่ใช่รั้ว
เราอยู่ในบ้าน และยังอยู่ภายในรั้วรอบขอบชิดอยู่แล้ว
แต่เราขอสร้างบ้านกันเองได้ไหม
เพราะบ้านกับรั้ว มันคนละโครงสร้างกัน
เราต้องการบ้านตามแบบใจเรา
แต่เราก็ยืนยันว่าเรายังอยู่ในรั้ว
เรายังต้องการรั้ว คุ้มภัย ไม่เคยคิดแบ่งแยก

....................................................................................................

นายผ่าง

15 ธ.ค. 49