| "ถุงวุ้น"
ช่วยด้วย! ฉันหายใจไม่ออก ไม่มีใครรู้สึกเหมือนฉันบ้างเลยหรือไร
ดูสิ! ทำไมสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ที่ฉันมองเห็นเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ
พวกเราล่องลอยกันอยู่ในอวกาศ แต่ก็น่าแปลกทำไมไปในทางเดียวกันหมด
ไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนฉันบ้างหรืออย่างไร
ทำไมไม่มีสิ่งมีชีวิตดวงไหนได้ยินเสียงของร้องตะโกนของฉัน
ฉันตะโกนสุดเสียงแล้ว กลับไม่มีใครได้ยิน ชีวิตดวงอื่นที่อยู่ใกล้
ๆ เพียงปรายตามองพร้อมหัวเราะเบา ๆ คงขำในท่าทางยึก ๆ ยัก ๆ ของฉัน
แล้วก็บ่ายหน้าไป เคลื่อนไหวในจังหวะนั้นกันต่อไป
ใช่สิ! มีเพียงฉันคนเดียว ฉันอยู่ในถุงวุ้นเจลใสมันลอยไปตามเส้นทางเดียวกันในอวกาศไปกับทุก
ๆ คน มีสายต่อกับถุงวุ้นบ้านี้ระโยงระยางเต็มไปหมด เชื่อมร้อยมาจากตรงไหน
ฉันมองไม่เห็น รู้แต่ว่าแต่ละเส้นสายมันจะทำหน้าที่ของมันต่าง ๆ
กันไป บ้างให้อาหาร บ้างให้ความคิด บ้างให้ความรู้สึก บ้างก็ป้อนจังหวะกระตุ้นฟังดูประหลาด
ๆ บางเวลาก็ขยับตามมันได้ บางเวลาก็บีบคั้นจนสุดจะทน หากเคลื่อนสวนทางมันเล่น
มันก็บีบรัดแน่นหน้าอกจนแทบอาเจียนออกมาให้ได้
คงเพราะฉันดื้อแพ่งล่ะมัง ฉันชอบที่จะนั่งนิ่งงันเสียเป็นส่วนใหญ่
มีบ้างบางเวลาที่สติแตก ฉันก็จะตะโกนลั่น ฟาดส่วนต่าง ๆ ของร่างไปทั่ว
ทั้งจิกทั้งทึ้งไอ้ถุงวุ้นหยุ่นหนา พยายามที่จะแหวกว่ายออกไป ครั้งแล้วครั้งเล่าจนหมดแรง
พอไม่สำเร็จก็จะส่งภาษาประหลาด ๆ เล่น ทำท่ายึกยือ กวนประสาท ให้ชีวิตอื่นเห็น
ให้หัวเราะ ให้ตกใจเล่น บ้างก็ด่าทอ ก็มันอึดอัดนี่นา
ฉันรบกับไอ้ถุงวุ้นบ้านี่มานานนม จนจำไม่ได้ว่าเวลาผ่านมาเนิ่นนานเพียงใด
บางเวลาฉันพยายามเพ่งมองสายที่มันโยงมันมาจากที่ใดกัน แล้วทำไมมีแต่ฉันที่อยู่ในถุงวุ้นบ้า
ๆ นี่
อ้อ ! แต่ก็มีบางทีนะ ฉันได้ยินเสียงผู้อื่นที่อยู่ภายนอก
หากฉันบ้าจี้ขยับตามจังหวะที่เส้นสายนั่นส่งมานาน ๆ ดูเหมือนฉันจะเคลื่อนคล้ายไปกันได้กับมวลชีวิตทั้งหมดที่ฉันมองเห็น
แต่ก็ได้ไม่ค่อยนานนัก แรงต้านภายในมันก็กระตุกเตือนมันเพียรพยายามจะบอกบางอย่างกับฉัน
และมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันพยายามที่จะแปลภาษาลึกลับนั่น แต่มันก็ยากมาก
ยากพอ ๆ กับการพยายามตะกายฉีกถุงวุ้นนี่
ภาษาลึกลับจากภายในนั่นมันก็ชัดเจนขึ้นทุกขณะ อีกทั้งการบีบรัดภายนอกก็รุนแรงขึ้นทุกที
ทำให้ฉันต้องดิ้นรนหนักหน่วงขึ้นทุกเวลา
ฉันจึงพยายามร้องตะโกนดังขึ้นให้คนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างนอกช่วย
ไม่สำเร็จ ! ครั้งสุดท้ายฉันรู้สึกสิ้นหวัง จึงนิ่งงันและจมดิ่งสู่การหลับไหลเสีย
ปฏิเสธการรับรู้ทั้งมวลทั้งจากภายในและภายนอก
แต่ในห้วงแห่งการหลับไหลนั้น กลับมีดวงแก้วเปล่งแสงวิบวับลอยผ่านมา
ฉันจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นย่างก้าวขยับตามไป
.ไม่น่าเชื่อ!
ชั่ววูบเดียว ฉันหลุดออกมาจากถุงนั่น ฉันหลุดออกมาแล้ว! มันเป็นได้อย่างไรกันนี่
!!!
ด้วยความตื่นเต้น ฉันกระโดดโลดเต้น โอ! ฉันเป็นอิสระ
สามารถเคลื่อนย้ายไปได้ตามใจคิด!!! ไม่ต้องเต้นตามจังหวะที่ป้อนโดยสายระโยงระยางอัปลักษณ์นั่น!
อีกแล้ว
ด้วยความลิงโลด ฉันจึงพุ่งเข้าชนโน่น ชนนี่ จนเจ็บไปทั่วร่าง
เป็นความเจ็บปวดที่ไม่เคยได้รับมาก่อน
.
วัตถุแข็ง ๆ พวกนี้
.มันมาจากไหนกัน ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
มันลอยอยู่ในห้วงอวกาศนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ตายหล่ะ!!! เป็นไปไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ ฉันเพ่งมองไปในวัตถุแข็ง
ๆ นั่น ปรากฏว่า
ทุกชีวิต!!! ทุกดวงชีวิตอยู่ใน ถุงวุ้น เช่นเดียวกับที่ฉันเคยเป็น
เราต่างอยู่ในถุงวุ้นนี่!
ภายในอ่อนนุ่มเราอยู่กับมันได้ไม่ลำบากนักถ้าเราโอนอ่อนกับมัน แต่ภายนอก
มันกลับเป็นวัตถุแข็งเหมือนเกราะเหล็ก เรามองไม่เห็นถุงวุ้นที่ห่อหุ้มชีวิตอื่น
ๆ หากเราอยู่ในถุงวุ้นนั่นด้วย!!! เราต่างคิดว่าชีวิตอื่นๆ เป็นอิสระ
ทั้งที่เราไม่ต่างกันเลย
ฉันจึงกวาดสายตามองไปทั่ว สิ่งที่เห็นก็คือ
วัตถุมากมายลอยคว้างอยู่ห้วงอวกาศ มีสายระโยงระยาง
แต่ทุกเส้นสายนั้นเชื่อมโยงดิ่งลึกไปยังข้างล่าง โยงใยมาจากด้านล่างที่มืดมิดและเย็นเยียบนั่น
ขณะที่วัตถุมากมายนั่นค่อย ๆ หมุนวนพยายามดิ้นเคลื่อนไปสู่ด้านบน
แต่ก็ไปได้ทีละเล็กทีละน้อย บ้างยิ่งดิ้นกลับดิ่งลงด้านล่าง
ส่วนด้านบนนั้นมีแสงสว่างเจิดจ้า
งดงามเป็นประกาย และน่าอบอุ่น
ฉันนิ่งงันอยู่เช่นนั้น นานนนน
.เพื่อซึมซับ และปรับตัวให้กับสภาพใหม่
และเพื่อตัดสินใจ กับทิศทางที่จะมุ่งไป
..
..
..
ฉันจะดิ่งลงล่าง ฉันตัดสินใจแล้ว!!! ฉันจะลงไปถึงก้นบึ้งของความมืดมิดนั่น
ไม่ว่ามันจะหนาวเย็นสักเพียงใด
.ฉันต้องตามไปให้เห็นกับตา ว่าเส้นสายที่โยงใยถุงวุ้นนั่นมันมาจากไหนกัน
ฉันจะขอหยั่งให้ถึง
ก่อนจะทะยานสู่ แสงสว่าง
ข้างบนนั้น
....................................................
7 พ.ย. 49
ปราณ
|
