สุดที่รัก...ของเราชาวโลก

..........................................................

พี่เบิ้ม นั่นน่ะเขามีลูกคิดหลายราง...ว่าไหม

ดูท่าจะเป็นรางแก้วเสียด้วย

แบบยังไงก็ต้องได้ ไม่ได้ตอนนี้ ก็ต้องได้ในอนาคต
ไม่ได้ก็ต้องไม่เสีย ถ้าจำเป็นต้องเสียบ้าง ก็ต้องลงบัญชีไว้
เอาไว้เรียกเก็บวันหลัง “ ระบบบัญชี” เขาดีเสียด้วย ไม่ตกไม่หล่น
พรรคนี้ไป อีกพลพรรคหนึ่งมา เขาก็ยังคงระบบ
เพื่อชาติ เพื่อประชาชน “คนอเมริกันสุดที่รัก” ได้
คนชาติอื่นเขาก็เห็นใจนะ สงสารอย่างสุดซึ้งจากขั้วหัวใจ
แต่ทำไงได้อเมริกันชนต้องมาก่อน ความคิดอเมริกานั้น  ใช่!  ที่สุดแล้ว
หรือไม่ใช่!!!

เป็นระบบมันดีจริง แต่ระบบนั้น “เพื่อใคร” “เพื่อกลุ่มใด” แต่เพียงผู้เดียว กลุ่มเดียว ก็เสร็จแน่…ว่าไหม
แต่ก็ระวังให้ดีเถอะ ถึงแม้กินแบ่งเฉพาะผู้รู้กัน เฉพาะบิ๊ก ๆ ก็ใช่ว่าจะไม่เสร็จ

โลกเราถึงระส่ำกันทุกวันนี้ เมื่อโลกปรับตัวไปตามสภาพ “เราทั้งหมด” ก็กำลังจะเสร็จ
แต่ก็ทำตัวเองกันทั้งนั้นแหละ โยนไปไหนก็ไม่พ้นกันหรอกครับ
เมื่อเราอยู่ในโลกเราก็ “ถูกกำหนด” แล้วว่าเป็น “ผู้ร่วมชะตากรรม”
คุ้นไหมครับ “………………..สัตว์ทั้งหลายล้วนเป็นเพื่อนทุกข์”
หมายถึงเราต้อง ได้รับ ผลลัพธ์ซึ่งกันและกัน
จะอยู่แบบรักกันให้ได้ หรือจะเกลียด ฆ่ากันตาย ๆ ไปข้างหนึ่ง ก็……
เลือกได้ครับท่าน!!!

อย่าคิดดิ้นหนีเอาตัวรอดเลย หนีตาย ก็ได้แค่ชั่วเวลาหนึ่ง
หนีทุกข์ แล้วรู้หรือยังครับว่าทุกข์ หน้าตามันเป็นอย่างไร
สงสัยไหมครับ ยิ่งหนีก็ยิ่งทุกข์ ที่ไหนได้
ทั้งหนีบ ทั้งกอด ทั้งกำ ทั้งเหยียบ แถมเอาปากงับไว้อีกต่างหาก
ว่าไหม!!!

น่านนนน…… สนใจทำไม คิดมากไปทำไม อยู่ไปไม่กี่ปีก็ตาย………ใช่ไหมครับ!!!
คิดได้ครับ ถ้าไม่มีลูกมีหลาน เกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่
สามารถโยนความเป็นคน เป็นมนุษย์ ที่มีเลือดเนื้อหัวใจทิ้งไปเสีย
ไม่ใยดีต่อกติกา ต่อกฎธรรมชาติ ที่อยู่คู่จักรวาลนี้มา ที่จะตามหลอกตามหลอน
ก็ลองดูได้เลยครับ

ไม่เชื่อ และก็ไม่รู้สึกอยากพิสูจน์ งั้นหรือ
ยังไง……….ก็ต้องได้เห็นครับ แต่ถ้าเห็นแล้วยังไม่รู้อีก
ก็คงต้องวนกันหลายรอบหน่อย
มันก็แค่นั้นแหละครับ
(นี่เป็นความเชื่อส่วนตัวโปรดฟังอย่างมีวิจารณญาณ)

แต่…เราเป็นคนนะครับ ไม่ใช่หนอนรถด่วน

ไปไกลเสียแล้ว…กลับมาอีกทีครับ

ทำไมเราต้องสนใจ อเมริกาต้องคิดยังไงกันเรา…ไม่น่าถามเลยใช่ไหม
มันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ เพราะ…………………………………..
เพราะ……………………………………………………………….
และเพราะ………………………………………………………….ฯลฯ
มากมายด้วยเหตุและผล ทั้งที่ใช่และไม่ใช่ เราต่างรู้กันอยู่แล้ว

หรือคิดจะหักดิบ ไม่สำเร็จ เห็น ๆ กันอยู่ กับประชุมอันแสนจะชื่นมื่น

แล้วถ้าจะตาม ต้องตามกันแบบไหน

แบบไม่ลืมหูลืมตา
หรือแบบลืมหูลืมตาขึ้นมาดูเป็นครั้งเป็นคราว แล้วบ่นกันกระปอดประแปด ทะเลาะกันเองเสร็จแล้วก็เดินตามกันต่อไป
หรือตามแบบมีระยะเวลา กำหนด แผนงานที่ชัดเจน ช่วยกันคิดกันทำอย่างเต็มกำลัง ไม่เอาเปรียบกันเอง เพราะเชื่อว่าสุดท้ายหมู่คนที่จะรอดก็คือ กลุ่มคนสามารถเพาะปลูก ผลิตอาหารเองได้ ไม่ใช่หรือครับ (….ข้าวปลานั่นของจริง คุ้นไหมครับ)

ไม่ใช่ยุทธศาสตร์การค้า ที่เขาหวังที่จะได้ (ก็…ลงทุนไว้เยอะนี่ครับ)
ก็ยุทธศาสตร์ด้านความมั่นคง จากผู้พอที่จะหวังเป็นมิตรประเทศได้หล่ะ
(ที่อเมริกันแสนจะโหยหา ในเวลาแบบนี้)

เราคงมองให้เห็นกระมังครับ ไอ้ลูกคิดรางแก้วอันใหญ่ที่จะประมวลผลทั้งหมด
ที่เขาซ่อนไม่ให้ใครเห็น เขาดีดแบบไหน
เราจะติดต่อค้าขายกับเขา ก็คงต้องมองให้เห็นให้ทะลุได้ จึงจะไม่เพลี่ยงพล้ำ

ครับที่ปลายทางใหญ่ของ เงินทุกสกุล คือ ดอลลาร์ (ที่นักบริโภคชั้นหนึ่งของโลกถือครองไว้)
เมื่อแปลงกายกลับมาเป็นสกุลท้องถิ่นก็หดคงทุกทีอะไรประมาณนั้น
ดอกเบี้ยเอย ค่าเงินเอย ค่าขนบธรรมเนียมประเพณีเอย ใครเอ่ยกำหนด
ครับ กลไกตลาดอันแสนจะอมตะนี่ไงครับ
แต่…ไอ้มือมืด ๆ มันดอดมาลากเส้นอุปทานไปได้ตามใจทุกทีสิครับ
ฟันกำไรได้ทั้งขาขึ้นและขาลง ก็อุปสงค์ในใจเรามันยังกำหนดได้นี่ครับ

เคยได้ยินไหมครับคำเยาะเย้ยประมาณว่า…ก็ประเทศตัวเอง(ใจตัวเอง)
ไม่รู้จักป้องกันเอง แถมยังเอาเปรียบกันเองอีก…ช่วยไม่ได้ พร้อมยักไหล่เล็กน้อย

ทำได้ยังไง เห็นไหมล่ะเขาเก่งกันขนาดไหน คนคิดบางคนน่ะตายไปนานแล้ว
เรายังเชื่อเขาอีก ….บหายเห็น ๆ เราก็ยังเชื่อกันอยู่
(ขอโทษทีเถอะครับ พูดเรื่องนี้ทีไรอารมณ์ไม่ดี นิสัยไม่ดีครับ)

อ้อ…บางทีคนที่คิดทฤษฎี เกิดทะลุมิติกลับมาเวลานี้ได้ เขาอาจจะหัวเราะเยาะคนยุคนี้ก็ได้นะครับว่า ……

“ตายจริง พวกคุณเชื่อไปได้ยังไง เวลาพิสูจน์สมมติฐานแล้วไม่ใช่หรือ
แล้วทำไมเชื่ออยู่อีก พวกคุณอยู่กันได้อย่างไรกันนี่”

วันนี้ผมหยาบคายครับ ขอประทานโทษอีกทีครับ แต่คุณ ๆ และท่าน ๆ ต้องการไม่ใช่หรือ
อยากให้คนชั้นล่างหัดคิด อยากให้คนชนบทคิดบ้าง มากกว่าที่จะเอาแต่กาบัตรแลกเศษเงินอย่างเดียว
คิดผิดคิดถูก ผมก็ไม่รู้หรอกครับ ผมคิดไปเรื่อย ๆ อันไหนผิด เห็นว่าไม่ใช่ก็จะพยายามแก้ไข
แต่ทั้งหมดทั้งมวล ก็เท่าที่เห็นนี่แหละครับ เข้าใจอันไหนผิดก็บอกกันว่ากล่าวกันได้

ยินดีเสมอครับ

…………………………………………………………………………………………………………………………………
นายผ่าง
22 พ.ย. 49

* มันคาใจไม่หายครับ ตบไหล่ตบหลังผู้นำเราได้ไง ไม่ว่าผู้นำที่เลือกเองหรือไม่ได้เลือก มันก็ยอมไม่ได้ทั้งนั้นแหละ เอางี้ได้ไหมครับ ถ้าเขาตบไหล่เรามาสามที เราก็ตบกลับเสียซัก...สี่ที แล้วตามด้วยตบแก้ม(อันบอบบาง)เบา ๆ เขาอีก สองที แล้วช่วยบอกเขาหน่อยว่า "โหดไปแล้วไอ้น้อง"

ได้ไหมครับ