ว่าด้วย ประชานิยม (บิลใบที่ 3)
ไอ้พวกผมไม่ชอบเท่าไหร่หรอกกับการแบมือแบ
เท้าให้ใครหยิบยื่นอะไรต่อมิอะไรให้
ใครจูงไปทางไหนก็ไป ชี้ไปให้ทำอะไรก็ทำ
แต่พวกผมตามไม่ทันจริง ๆ ครับ ไอ้โลกที่มันเป็นอยู่เนี่ย
ก็ผมไม่ได้สร้าง ไม่ได้กำหนดกติกามันขึ้นมานี่ครับ
ครับพอลืมตาขึ้นมาก็อยู่ในท้องนาท้องไร่ ลูกหลานก็คลานตามกันออกมา
อยู่กับดิน กินกับฟ้า ซักล้างดื่มอาบในแม่น้ำ ก็พอจะอยู่กันสบายดี
แล้วบรรดาผู้มีอารยธรรมโผล่จากไหนไม่ทราบ เที่ยวจัดแจงบอกว่าชีวิตต้องมีโน่นมีนี่ถึงจะดูดีมีอารยธรรม
ไม่รู้ว่าอารยธรรมภาษาอะไรครับ ผมอยู่กันดี ๆ พากันหมดเนื้อหมดตัว
ผืนดินที่อยู่ ก็หมดสิทธิโดยชอบธรรมตามกฎหมาย (เวร
เวรกรรมมันทำมังครับ)
เจ็บปวดที่สุดก็ลูกหลานยังต้องตามไปรับใช้พวกคุณ ๆ ในเมืองนี่อีกรับใช้ทุกๆ
อย่าง ได้ทุกอย่างจริง ๆ ไม่บังคับขู่เข็ญ ก็หลอกล่อเอา ปิดทางออก
ดักหน้า ดักหลัง เผลอ ๆ ทำให้ไอ้ลูก ๆ หลาน ๆ พวกผมมันกลายพันธุ์ไปเลยครับ
กลับมาทำพวกกันเองอีก อันนี้เจ็บปวดครับ จนไม่พอ เจอเลวอีกข้อหา
ขนาดไม่มีอะไรจะให้แล้วยังจะมาตามเอาอีก ให้เดินครับ เดินของ ของอย่างว่านั่นแหละครับกินแล้วบ้าไม่เป็นผู้เป็นคน
เสียสติเลอะเทอะ ปั้มกันเข้าไปสิครับ คนที่ไม่สามารถที่จะไปโกยในตลาดหุ้นตลาดเงิน
ยักยอก ดูดกินกันในระบบอุตสาหกรรม เขาก็ปั้มหาเงินกันสิครับ
จังหวะไม่ดีส่งของไม่ได้ ก็เอาออกตลาดกันที่ๆ แถว ๆ หมู่บ้านนี่แหละ
ปล่อยของกันไปพลาง ๆ ก่อนราคาไม่ดีก็ดีกว่าไม่ได้ เด็ก ๆ กลายเป็นเป้าหมายการตลาดเสียอีกด้วย
มีของแถมมาอีกเพียบครับจินตนาการเอาแล้วกัน เอากันเข้าไป ใครไม่มีเงินจ่ายก็เอาของไปปล่อย
แบ่งเปอร์เซ็นเป็นยาครับ เงินยังไม่ยอมให้กระเด็นครับ ลักเล็กขโมยน้อยก็ตามมาครับ
ปวดในอก ช้ำในใจครับ จะให้ลูก ๆ หลาน ๆ ไปโรงเรียนก็ไม่แน่ใจว่าจะเป็นกลุ่มเป้าหมายหรือเปล่า
พวกผมพยายามป้องครับ แต่มันมีทั้งฤทธิ์ยาฤทธิ์เงิน บวกด้วยอิทธิพล
เผลอ ๆ ก็พวกเดียวกันเองนี่แหละครับช่วยเดินของ
ก็ทำไงครับไม่รู้สร้างระบบเศรษฐกิจกันประเภทไหนต้องหาเงินกันตัวเป็นเกลียวหากันไม่ทันครับบางคนเลยยอมแพ้
สู้ไม่ไหวครับ ทำเองซะเลย
สิ้นเนื้อประดาตัวไม่เท่าไหร่ มันสิ้นหวังครับ เผลอ ๆ ก็เกิดอาการบ้าคลั่ง
ลุกขึ้นมาปาดคอกันอีก พอนึกออกใช่ไหมครับ อยู่ในบ้านยังไม่พ้น อย่าว่าแต่เดินถนนเลย
ก็จะต้องมีอารยธรรมไม่ใช่หรือครับ ทำไมอารยธรรมนี่มันกินสิ้นเปลืองจังเลยหล่ะครับ
ต้องใช้เงินมาก ต้องหาต้องทำ ไม่ทำเงินเยอะ ๆ พวกที่มีอารยธรรม ท่านก็จะมีจิกหัวเรียกใช้
เหยียดหยามดูถูก ทำไงได้ล่ะครับ ถึงไม่มีอารยธรรม แต่ก็ยังมีเลือดมีเนื้อเป็นมนุษย์ปุถุชนที่มีโทสะ
อ้อ อย่าว่ากันนะครับ ถ้าลูกหลานพวกเราจะดอดไปหยิบฉวย ฉกชิง บังคับขู่เข็ญเอาของคุณ
ๆ บ้าง ๆ พวกผมไม่ได้สอนลูกสอนหลานให้ทำอย่างนั้นหรอกครับ เขาทำเขาเองเพราะทำนามีแต่เข้าเนื้อ
ก่อสร้าง ทำงานในโรงงาน ค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็เหนื่อยหนัก ไม่ทำเงินครับ
เก็บไม่ได้ หาไม่พอจ่าย
ก็อยากได้ อยากเป็นแบบคุณ ๆ นี่ครับ หลอกล่อไม่เป็น เรียกค่าลายเซ็นไม่ได้
กู้เงินทำทุนกู้แบงค์ก็ไม่ได้ไม่มีเครดิตครับ ปล่อยกู้คนจน จะเรียกดอกเบี้ยแพงก็ไม่ได้ผิดหลักความชอบธรรม
อย่าว่าเขาเลยครับ ไม่ใช่ความผิดของแบงค์หรอกครับ ก็ท่านทำธุรกิจนี่ครับ
ก็ต้องป้องกันความเสี่ยงเป็นธรรมดา แม้ว่าท่านเจ้าของ และบรรดาท่านผู้ถือหุ้นทั้งหลายจะร่ำรวยกันสักปานใดก็ตาม
รู้สึกแบงค์และบริษัทใหญ่ผู้ร่ำรวยทั้งหลายจะมาพร้อมแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของประเทศใช่ไหมครับ
เวลาไล่เลี่ยกัน ประมาณ 50 ปี ครับ 50 ปีแห่งการล่มสลายของชนบท และ
50-60 ปีแห่งความร่ำรวย ยินดีด้วยนะครับ ขอให้ท่านนอนหลับให้สบายเถิดครับ
ไม่ครับท่านไม่ได้ทำผิดอะไรหรอกครับ เหมือนใครอีกหลาย ๆ คนนั่นแหล่ะครับ
ทุกอย่างเป็นไปโดยระบบ
แต่รู้สึกว่าจากนี้ไปท่านอาจลำบากนิดหน่อยนะครับ เพราะมันต้องเปลี่ยนผมคิดว่าอย่างนั้น
จะต้องแบ่งปันกันมากขึ้น เพื่อความอยู่รอดของทั้งหมด อย่าโกรธนะครับ
ผมไม่ได้ต่อต้านคนมีทรัพย์สมบัติเยอะ ไม่เกลียด ไม่โกรธ และผมยินดีครับ
ด้วยความจริงใจนะครับ เพียงแต่ผมกลัว ว่าพวกคุณจะโกรธ ผมกลัวทุกคนนั่นแหล่ะครับ
ที่มีเงิน มีอำนาจ มีมันสมอง มีความสามารถที่จะขับเคลื่อนระบบให้ไปอย่างที่พวกคุณต้องการ
เพื่อปกป้องพวกคุณเอง แล้วพวกผมก็จะถูกเขี่ยออกไปครับ พ้นจากความเป็นคนในสายตาท่าน
ๆ ที่ได้ยึดครองไปเสียหมดทุกสิ่งแล้ว
ว่ากันต่อครับ
.เมื่อต้องการเงินทุน พวกผมก็เลยต้องใช้บริการเงินกู้หน่วยเฉพาะกิจที่หากินกันง่าย
ๆ ไม่เรื่องมาก เอาเท่าไหร่ว่ามา ไม่ต้องวิเคราะห์แผนการลงทุนให้เสียเวลาทำมาหากิน
ไม่ต้องเปิดออฟฟิศแพง ๆ หรู ๆ แต่ดอกเบี้ยแพงหน่อยนะ
ทำไงได้ปล่อยกู้คนจนความเสี่ยงมันสูงนี่ครับ รับความเสี่ยงเองแล้วกัน
คิดจะเบี้ยวหนี้บ้าง มือตีนก็มีน้อยกว่าพวกเขาครับ ถ้าโดนหล่ะก็นับไม่ทันเลยครับท่าน
เสี่ยงกับการทำมาหากิน แล้วก็ต้องมาเสี่ยงกับการโดนกระทืบอีก เผลอ
ๆ เขาก็มีข้อเสนอดี ๆ ครับ อย่ารู้เลยครับว่าอะไร
ทำไมเราไม่อยู่กันดี ๆ หล่ะครับ ตอนนี้ดูเหมือนอารยธรรมที่ครอบงำเรามันจะพ่นพิษเสียแล้วใช่ไหมครับ
หรือว่าแค่นี้ยังไม่พอ ยังอยากเห็นฤทธิ์มันอีกหรือเปล่า มองไม่เห็นกันหรือไง
มองไม่เห็นใช่ไหม กับพลังที่อัดแน่นในทุก ๆ ที่ ต้องให้มันวนให้ดูอีก
2-3 รอบใช่ไหมครับ
ไม่กลัวว่าให้มันปะทุเป็นปฏิกิริยาลูกโซ่กันหรืออย่างไร
ถึงเวลานั้นคงสายเกินไปที่จะหยุดมันเสียแล้ว แน่ใจหรือครับว่า พร้อม!
ผมว่าเราประมาทกันมากไปแล้วนะครับ
ผมทำใจได้ครับกับที่ผ่านมา แต่ผมวางใจไม่ลงครับ กับความรู้ กับกระแสโลกที่เราเข้าใจว่าเป็นอารยธรรมอะไรนี่
ผมกลัวครับ ผมไม่รู้ว่าลูก ๆ หลาน ๆ ของผมจะรับมือมันไหวหรือเปล่า
โดยอยู่กับมันได้โดยไม่สูญเสียความเป็นคนน่ะครับ
อาณาเขตของความรู้ที่โลกกำลังจะก้าวเข้าไป ดูเหมือนว่ามันส่งผลกระเทือนถึงกันไปทั้งหมด
แต่เราหวังเพียงจะทำให้เป็นไปดังใจเรา ตอบสนองความต้องการ โดยที่เราไม่รู้อะไรเลย
ว่ามันจะส่งผลต่อทั้งหมดอย่างไร เสี่ยงมาก
เราน่าจะทำอะไรกันบ้างนะครับ ผมว่าระบบที่เป็นอยู่มันผุกร่อนเต็มทีแล้ว
ก็ทั้งหมดนั่นแหละครับ ทั้งโลกนี่แหละ หากเราค่อย ๆ ถ่ายเท ลดการพึ่งพาภายนอก
ความคิด ความเข้าใจตรงไหนที่ผิดก็แก้เสีย เพราะสิ่งที่โลกกำลังเคลื่อนไปมีจุดอ่อนมากมาย
อาจเป็นจุดบอดด้วยซ้ำ เส้นทางที่เดินมาตลอดเดินต่อไปไม่ได้แล้ว เดินไปอีกนิดคือหุบเหว
อ่า
กระผมเพ้อเจ้อไปมาก มาว่ากันต่อไอ้เรื่อง แบมือแบ
เท้าเนี่ย
ขอโทษเถอะครับเวลาผมได้ยินคำว่า ประชานิยม นี่ทีไร แล้วต่อด้วยความเห็นมากมายผมขัดเคืองใจครับ
ที่จริงผมเห็นด้วยทุกอย่างด้วยใจจริงครับ แต่ครับ
แต่
อาจเพราะ เป็นพวกผม เป็นพวกผมที่อยู่ในสถานะที่ถูกเอาไป และดูเหมือนจะได้รับคืนแล้วบางส่วน
แต่ไอ้ ที่ได้รับคืนมานี่ ผมไม่รู้หรอกครับว่า
.
มันมาโดยระบบที่มันต้องมาสมควรแล้วที่จะต้องได้รับ
หรือ เพราะด้วยความปรารถนาดีอย่างสุดซึ้งจากฝ่ายบริหาร
หรือผลต่างตอบแทน ให้เสียงให้สิทธิ์เพื่อให้อยู่ในอำนาจ
แลกกับความสบายที่พอลืมตาอ้าปาก แล้วดูดเงินกลับเข้ากระเป๋าพลพรรค
อย่างเป็นธรรมครับ ผมไม่อยากมองโลกในแง่ร้าย ผมคิดว่ายังมีเวลาครับที่จะมองว่าเป็นแบบไหน
พวกผมยังไม่ตัดสินว่าเป็นอย่างไร ส่วนหนึ่งก็อยู่ที่พวกผมด้วยไม่ใช่หรือครับ
ว่าจะยอมให้ดูดคืนง่าย ๆ หรือเปล่า หรือเอามาสร้างประโยชน์งอกเงยให้กับชีวิตได้หรือเปล่าครับ
ถ้าท่านจะรอเก็บกินเงินพวกนี้ก็ต้องใช้ความสามารถสักหน่อย
ใครที่เป็นห่วงพวกเราก็ช่วยลูกหลานผมได้นะครับ เวลาเขาไปเรียนในเมืองสอนเขาหน่อยครับทำให้เขามีศักยภาพที่จะกลับมาทำให้ชุมชนของเขาให้ดีขึ้นได้
ให้เขามองเห็นว่าชีวิตที่ดีที่พอเป็นเช่นไร ไม่จำเป็นต้องไม่แย่งกันทำงานในเมือง
ผมก็อยากสอนพวกเขาอยู่หรอกครับ แต่พวกเขาไม่ค่อยจะฟังผม อาจเป็นเพราะผมแก่ไปนิด
ล้าสมัยไปหน่อย ไม่เหมือนท่าน ๆ บอกเขาหน่อยเถอะครับเขาสร้างชุมชนที่ดีขึ้นมาได้
ถ้าพยายาม ใช้ความรู้ที่ได้มาปรับให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางได้ พวกเขาจะได้ดูแลส่งเสริมพัฒนาคนในรุ่นต่อไปได้
ในยุคเรา เราใช้เวลานานเกินไปที่จะเข้าใจระบบที่ครอบเราอยู่นี้
ตอนนี้เรามองเห็นผลมันแล้ว (เข้าใจว่าอย่างนั้นนะครับ) อย่าให้คนรุ่นต่อไปต้องใช้เวลามากไปกว่าเรา
เพราะเขาต้องเร่งแก้ไขสิ่งผิด เพื่อประโยชน์ต่อตัวเขาเองและส่วนรวม
และหลายสิ่งประดามีที่คนรุ่นเราทำไว้
ส่วนเสียงคัดค้านพวกผมก็ไม่สรุปนะครับว่าเพราะอะไร ไม่มีใครถูกหรือผิดทั้งหมด
ไม่มีใครเลวร้ายหรือดีได้ตลอดเวลา ความจริงความเท็จมันปะปนกันอยู่เป็นธรรมดาครับ
แต่พวกผมยังฟังอยู่เสมอนะครับกับทุกเหตุผลของพวกท่านทุกฝ่าย
พวกผมมีข้อสงสัยมากครับ กับฝ่ายบริหาร แต่ก็มีข้อสงสัยกับฝ่ายที่เคลื่อนไหวตรงข้ามเช่นกันครับ
ยังไงผมก็คิดว่า สิ่งที่คนส่วนมากควรจะได้ก็ต้องได้สิครับ
แต่ได้แล้วไม่ทำให้ใครเดือดร้อน (ไม่นับความเดือดร้อนแบบคิดเอาเองนะครับ)
ได้แล้วทำให้สังคมไปรอด
ฝ่ายบริหารครับ รักษาการนายกรัฐมนตรีครับ ก็ พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ ชินวัตร
นั่นแหละครับ เขาว่าคุณเลี้ยงไข้พวกผม ผมไม่เชื่อหรอกนะครับ ท่านบรรเทาความเจ็บปวดให้พวกผมได้แล้ว
ต่อไปท่านต้องทำให้พวกผมทำกินได้อย่างถาวร ใช่ไหมครับ ถ้าท่านกลับมาอีก
ทำสิครับ ทำให้ทุกคนเห็น ผมยอมเป็นไอ้หน้าโง่ คนฝันเฟื่องครับ ถ้าเชื่อแล้วผมมีสิทธิ์ลุ้นเห็นอนาคตลูกหลานดีขึ้น
จริง ๆ ผมไม่สนใจหรอกครับ ว่าจะต้องเป็นท่าน จะต้องเป็นคนที่ชื่อ
พ.ต.ท.ดร.ทักษิณ หรือเปล่า ใครก็ได้ครับ พรรคไหนก็ได้ ยิ่งหลายพรรคยิ่งดี
แข่งกันเสนอตัวเพื่อพาสังคมเราให้รอด
(แบบ
มาแล้วไม่แตกคอ ด้วยผลประโยชน์นะครับท่าน เพราะพวกเราจะไม่รอดกันอยู่แล้ว)
เพราะพวกผมจนปัญญาแทบจะสิ้นหวังจริง ๆ ถ้าต้องแก้ทั้งระบบมันก็ต้องคนที่จะเข้ามาเดินระบบนี่แหล่ะครับที่จะนำการแก้ไขได้
รวมทั้งสามารถรวมใจคนทุกฝ่ายให้ร่วมทำประโยชน์ได้
ทำอย่างไรหล่ะครับที่จะได้รับความร่วมมือจากคนส่วนมาก ทำอย่างไรที่ระบบตรวจสอบทุกฝ่ายจะทำงานได้อย่างสมดุลกัน
แต่ไม่ติดขัดในแนวทางที่จะทำให้ส่วนรวมไปได้
(แบบไม่ใช่ผิดนิดผิดหน่อยแล้วตัวเสียประโยชน์แล้วโวยเป็นเรื่องเป็นราว
อย่างกับว่าความผิดมหันต์ต้องสำเร็จโทษในบันดล ให้ต้องเสียเวล่ำเวลาชาวบ้านชาวช่อง)
ผมไม่รู้หรอกครับว่าต้องกฎหมายฉบับไหน ต้องแนวคิดระบอบใด ใช้ระบบเศรษฐกิจแบบไหน
เพราะผมไม่ได้นักอะไรซักอย่าง จึงไม่มีความเห็นใด ๆ ทั้งสิ้น แต่คิดว่าอันไหนก็ดีทั้งนั้นแหละครับ
ผมเชื่อว่า ถ้าคิดดี ทำดี กันทุกฝ่าย มันต้องออกมาดีแน่ ๆ ครับ
เสียสละ เมื่อเราต้องเปลี่ยนสังคม เพื่อส่วนรวมมันจำเป็น ทำอย่างไรหล่ะครับที่ทำให้คน
หรือกลุ่มคนที่ต้องเสียสละเขายอม ยอมด้วยความเข้าใจ ถึงตรงนี้ ผมรวมถึง
กลุ่มคนที่ถูกจัดว่าเป็นผู้ไม่ถูกต้องตามกฎหมายและถูกต้องตามกฎหมายแต่ไม่ชอบธรรมด้วยครับ
ไม่ว่าคนค้ายา อาชญากร มาเฟีย ข้าราชการ นักการเงิน นักกฎหมาย ฯลฯ
(ซึ่งเราต่างเป็นพี่น้องเพื่อนร่วมชาติ มีชีวิตจิตใจเหมือนกันครับ)
หมายถึง ทุกคนมีค่าความเป็นมนุษย์ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความไม่รู้
ไม่เท่าทันกับความเป็นไปของชีวิต เพราะที่สุดแล้วไม่มีใครที่จะอยากทำผิดคิดร้ายใครก่อน
แต่ด้วยระบบทำให้เราต้องดิ้นรน ต้องหลีกหนี แต่ในบางเวลาที่ต้องเสียสละก็วางมือวางใจกันซักพักดีไหมครับ
(หรือไม่ก็คิดซะว่า ถ้าส่วนรวมไปกันไม่รอดแล้วจะมีใครให้โกง และจะเหลือใครให้เอาเปรียบหล่ะครับ
ตอนนี้ก็ยอม ๆ กันก่อน ดีไหมครับ)
การให้อภัย ก็คงจำเป็นครับเพราะระบบที่เป็นอยู่มันเบียดเบียนคนส่วนใหญ่อยู่มาก
คนส่วนน้อยที่เข้าใจและไปกับระบบได้ หาที่ยืนตัวเองได้ก็หยิบก็ฉก
ก็ฉวย โดยไม่รู้สึกเลยว่าทำให้ใครเดือดร้อนบ้าง มันค่อย ๆ ไปเป็นระบบ
จนเคยตัวเคยใจ อะไรอยากได้เคยได้ก็ต้องได้
เอาเถอะครับที่ผ่านมาใครถูกทำอะไรไว้ก็
จำไว้ก่อน อ้อ
ไม่ครับ ปล่อยไปเถิด
เริ่มต้นกันใหม่
(คนคิดระบบท่าทางจะเก่งครับ ตั้งใจหรือไม่ก็ไม่รู้นะครับทำให้คนทำผิดไม่รู้สึกผิดเลย
คนอยู่ล่างสุดก็ซวยทุกทีสิครับ)
ได้โปรดครับ
อย่าหวงพวกเราไว้ใช้งานในระบบที่คุณสร้างขึ้น
อย่ายักยอกทรัพยากร อย่ายักยอกลูกหลานของเราไว้ใช้งานเลยครับ คืนพวกเขามาเถอะครับ
หรือถ้าจะใช้งานก็ดูแลกันให้ดีให้เป็นธรรมหน่อย แล้วเราจะไม่เป็นภาระ
เป็นอะไรที่ต้องให้ใครคอยบอกคอยชี้ว่าต้องทำอะไร ไม่ควรทำอะไร
ถึงเวลานั้นอาจไม่ต้องประชานิยมแล้วก็ได้ เพราะเรานิยมอะไรเราก็จะสามารถขวนขวายเอาเอง
หลายอย่างเริ่มคืนกลับมาแล้ว แต่หลายสิ่งก็ค่อยเป็นค่อยไปไม่ดีหรือครับ
ถ้าคิดดีต่อกันอะไร ๆ ก็น่าจะเป็นไปด้วยดี ระบบ ระบอบ โครงสร้างอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ถ้าอยู่บนความเชื่อมั่นในความเป็นมนุษย์
สังคมเราก็มีแนวคิดแบบพุทธยืนพื้นอยู่ ทั้งมีพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
อันทรงเปี่ยมไปด้วยพระเมตตา อันเป็นที่ยึดเหนี่ยว และแบบอย่างแห่งความเพียร
และความไม่ประมาท ให้เราได้ดำเนินตาม
คงไม่ยากที่จะปรับเปลี่ยนและอยู่กันอย่างสงบ
ผม
เฒ่าผ่าง คนชายขอบ ไร้ซึ่งอารยะ แต่ยังพอมีสัญชาตญาณดำรงเผ่าพันธุ์ครับ
1 มิ.ย. 2549
