เสมือนไร้เหตุผล

ความโกรธแค้น…ในสายตาคู่นั้น มาจากที่ใด
สะสมมานานแค่ไหน ใครเพียรสุมไฟนั้นให้เธอ
ใยตั้งมั่นอยู่ในไฟพยาบาทที่ร้อนระอุได้
ได้อย่าง…ไม่สะทกสะท้าน
อะไรกันเล่าทำให้เธอมาดมั่นเช่นนั้น

เหตุใดเธออีกคน ที่อยู่แสนไกลสุดเขตประเทศ
ใยต้องประสบเหตุอันโหดร้ายทารุณ
ดวงตาในภาพถ่ายที่เรียงรายดูสุกสว่างเต็มไปด้วยความหวัง
พร้อมงานมากมายที่เธอเพียรทำไว้
กระแทกคนมากมายให้น้ำตาเอ่อ

“...การให้อภัย ละวางความผูกพยาบาทได้ ก็จะมีความสุข...”
แม่ชีท่านหนึ่งกล่าวทำนองนั้นหลังเข้าเยี่ยมคุณครูสาวผู้นั้น
เป็นถ้อยคำที่บ่อยครั้งเราได้ฟัง แต่น้อยครั้งที่จะได้ยิน
น้อยครั้งที่จะได้ยินถึงที่มาและที่ไปของเหตุและผลของมัน

ดวงตาสามคู่ ดูแตกต่าง ช่างให้ความรู้สึกที่หลากหลาย

ความโกรธแค้นชิงชังยังเคลื่อนไหว ดูเหมือนจะมีพลังอัดแน่นอยู่
ความมุ่งมั่น ความหวัง พลังอันสร้างสรรค์กำลังหลับไหล ท่ามกลางความสับสน ปั่นป่วน
ความรัก ความเมตตา เพียรบอกบางสิ่ง และยังคงต้องบอกกล่าวกันต่อไป